۱۳۸۸/۱۰/۲۰

ما به دنیا نیومدیم که فقط به دنیا اومده باشیم

توی دنیایی زندگی می کنیم که هر لحظه ممکنه دیگه زندگی نکنیم. واقعاً ممکنه. بیایم وقتی داریم از روی غرور، حسادت، تکبر یا کینه با کسی صحبت می کنیم یک ثانیه؛ فقط یک ثانیه تصور کنیم که این آخرین باریه که این فرصت رو توی زندگیمون داریم که به اون آدم صحبت کنیم.
اصلا من یه تزی دارم متعلق به خودمه به کسی هم نگفتم و فقط خودم اجراش می کنم.
بیاید فردا رو تصور کنید و آدم های اطرافتون رو، حالا می خواد اعضای خانواده باشه یا دوست و همکار، ولی فقط اونها رو تصور کنید که خبر فوت شما رو شنیدن. 
دوست ندارید که توی آخرین سکانسی که از شما به یاد میارن آدمی مغرور، حسود، متکبر یا کینه توز باشید؟ دوست دارید؟


--


Hami

هیچ نظری موجود نیست: